There's no escape from this lonliness!

2010-11-03T23:59:00.001+03:30

2010-01-13T20:45:00.002+03:30

نکُشید سیگارهای جوان و رعنا را!
و اگر کشتید دفن نکنیدشان شاید که روزی دیگر عمری دوباره یافنتد.

2009-10-23T21:51:00.001+03:30

یا انسانها دارند خیلی ماشینی می شوند یا ماشینها دارند خیلی انسانی می شوند ولی خلاصه نتیجه این شده که انسانها حسابی دلخور شده اند.

2009-09-24T23:52:00.001+03:30

Muse- The Resistance- United States of Eurasia/Collateral Damage
دقیقه ۳:۳۹

ناگهان احمدی نژاد کله پا میشود، همراه رفقا عازم ونزولا میشود و سکوت سبکی ایران را فرا میگیرد. هوا پر از نوارهای سبزی میشود كه به لختی در هوا شناور هستند و مردم طوری لبخند میزنند كه انگار شدیدا high هستند. همه مطمئنیم كه خواب میبینیم ...

2009-08-27T23:34:00.001+04:30

دسته بندی کردن آدمها واقعاً کار بدی است ولی از حق که نگذریم آدما دو دسته ان: کسایی که آدما رو دسته بندی می کنن و کسایی که نمی کنن.

2009-06-21T04:12:00.002+04:30

آفتاب روی صورتم سنگینی می کرد و با حیرت به تئاتر بزرگی که در جریان بود و از قضای روزگار من هم از بازیگرانش بودم نگاه می کردم و توی دلم «داد و بیداد از این روزگار» می خواندم.
ناگهان صدای بلند شلیکی به گوشم رسید. انگار که تمام قلبم فروریخت و من هم همراه قلبم روی آسفالت خیابان فرو ریختم.
پدرم اصرار داشت که نترسم. ولی من اصلاً نمی ترسیدم. چشمهایم خیلی دورها را نمی دید. حتماً باید به چشم پزشکی بروم.
پدر جان من نمی ترسم. تو هم نترس!
همه جا سفید شد.

2009-05-31T01:10:00.001+04:30

اگر یک کلاف گره خورده و سر در گم را به من بدهند و از من بخواهند که بازش کنم، ترجیح می دهم مزرعه ای از پنبه بکارم و درو کنم و کلاف بریسم ولی گره های کلاف گره خورده را باز نکنم.

خلاصه که ننه جون! زمونه زمونه ی restart کردن است.

کمرم بد جوری درد می کند

2009-05-26T00:19:00.003+04:30

حالا می فهمم معنی انسان پشت میز نشین چیست و حتی از دور دست ها هم می توان تشخیصشان داد.

معمولاً باسن های بسیار پهنی دارند به همراه مچ دست از ریخت افتاده، صبح ها خسته اند و بعد از ظهرها کوفته. چشم هایشان عمقی ندارد. همین قدر عمق دارد که کد بخوانند و در احساساتی ترین حالت ممکن است از دیدن باگهای غیر مترقبه کمی گشاد شود.

به همین دلیل بدانید و آگاه باشید که انسان پشت میز نشین با انسانی که زیاد پشت میز می نشیند خیلی فرق دارد.

2009-02-25T20:11:00.003+03:30

دوست داشتن چیز مهمی است، دوست داشته شدن چیز سختی است، خدا هم که حسود است!
من و بچه قورباغه هایم که خیلی هم قورباغه نیستند به خوبی همه ی این چیزها را می دانیم و حسابی هواسمان جمع است. البته هواس شاید که جمع هوس باشد و اصلاٌ با حواس که جمع کردنش خیلی سخت است و جمع حس است هیچ رابطه ای ندارد.

2009-02-03T00:42:00.000+03:30

خدایا! خدایا! خدایا!

از تو (شما) بسیار سپاسگزارم که همکلاسی ام چایی اش را در سطل ماست می نوشد تا کره ی زمین گرم نشود و پنگوئن ها بدبخت نشوند!

2008-11-03T01:03:00.000+03:30

چه چیز بدی است این اصل «آن چیز را که بر خود نمی پسندی بر دیگران هم مپسند و بالعکس.» دیگران چه می دانند آن چیز برای تو چه معنی هایی می دهد که برای آنها نمی دهد و بالعکس!!

2008-08-29T20:16:00.002+04:30

می آیم و میروم، می آیم و می روم در حالی که وسطم همچنان ساکن باقی می ماند.
کش می آیم انگار!

با همان معصومیت کودکانه، همان بلاهت هفت سالگی ام که فکر می کردم جاکش اسم جعبه ی کوچک زیرچرخ خیاطی است که کش هایشان را در آن نگه می دارند.

کش می آیم،
با انعطاف همان کش ها،
که در جاکش همیشه جایشان خالی می ماند.

2008-05-08T08:48:00.000+04:30

به کوری چشم معاندین و حسودان و کفار و منافقان که در چند ماه اخیر مانع گشتند که به ارشاد و انذار خلق بپردازم، زین پس با حمتی عالی و شکمی خالی به این مهم خواهم پرداخت. اگر خداوندگار حکیم ابزار کار را فراهم کند یکی از مظاهر آشکار کارشکنی و کفر و نفاق که همانا استاد بدذاتم باشد را چنان از سر راه ارشاد و رستگاری خودم و بقیه ی خلایق بر خواهم داشت که راه حسابی باز شود و بوی گند تمایلات پست و زمینی اش از قبیل پیپر(مقاله) نویسی و جهان گشایی ،فضای عرفانی مان را خدشه دار نکند. باشد که همه رستگار شویم و البته فراموش نکنید که «هدایتی برای ایشان(استادان ریاکار و بدذات دانشگاه) نیست».

2008-05-01T06:47:00.000+04:30

بی اندازه، بی اندازه، بی اندازه خسته شده ام. همه چیز بوی بنزین و آسانسور و کامپیوتر و کاغذ می دهد. حتی بهار هم که قرار بود بوی علف بدهد، حتی تابستان که قرار بود بوی آفتاب بدهد. بی اندازه، بی اندازه مغزم درد می کند. شاید قدرت اندازه گیری ام محدود شده ولی شک ندارم که انتها ندارد مسخرگی آن چیزی که هستی و تماشای آن چیزی که هستی از بیرون و مسخره کردن آن در حالی که آن چیزی که هستی و از بیرون مسخره می کند آن چیز مسخره ی وسط گود را خودش مسخره تر و بی خاصیت تر است. اصلاً تف به آن چیزی که هستم از بیرون و آن چیزی که هستم در واقع و زنده باد بد و بیراه هایی که خلاقانه بر زبانم جاری می شود!!

2008-01-23T06:32:00.001+03:30

کوتاه کردن مو کار بسیار خوبی است چون آدمی سبک می شود و امکان پرواز کردن بالا می رودو حتی ممکن است علم و دانش و در بهترین حالت افکار انقلابی و هیجان انگیز به علت وجود موانعی چون خرمن مو به راحتی به کله تان نفوذ کند. نگران افکار شیطانی و مخرب نباشید چون آنها به علت قدرت نفوذ بالا به هر حال وارد کله تان خواهند شد!
نشاید که موهایتان طویل گشته و مغزتان را بپوشاند. پس به سلمانی رفته و کوتاه کنید، کوتاه! باشد که جملگی موکوتاه شویم!

2008-01-13T04:34:00.000+03:30

روزهای کوفتی روزهایی است که هر پنج دقیقه یک بار دمای هوا رو تو اینترنت چک می کنم تا تخمین بزنم چه قدر لباس باید بپوشم که بتونم تو بالکن بدون سگ-لرزه سیگار بکشم و ساعت از 11 پیش از ظهر تبدیل می شه به ساعت 11 پس از ظهر بدون اینکه یکی از سیگارها کم شده باشه یا حتی موقعیت جغرافیایی من عوض شده باشه.

2007-11-21T08:26:00.000+03:30

فصل کوتاه کردن پر مرغ هاست. مرغ هایی که همه اش جیششان را نگه می دارندو سنگ کلیه می گیرند و سنگ می پرد تو تخم هایشان و ما هِی تخم مرغ های سنگی داریم. تخم مرغ های سنگدار جیشی! باید پرهایشان را کوتاه کرد چون فصل کوتاه کردن پر مرغ هایی از این دست است. فقط گاوها را فراموش نکنید هیچ وقت! برای این کار بد نیست موقع کوتاه کردن موی مرغ ها که شاید اسمش پر باشد یک آواز گاوی بخوانیم.

2007-11-10T10:01:00.000+03:30

ای آینه! ای آینه جادویی! به من بگو چه کسی میان همگان ار همه بیشتردنبال خودش می دود بی آنکه به خودش برسد؟
آینه:«پاسخ این است: تو میان همگان هیچ ترینی و بیمارمغزترینی. بیش از این نمی دانم. شرمنده!»

2007-10-15T08:15:00.000+03:30

اون قدر بدم میاد از این وبلاگایی که صد سال یه بارم آپدیت نمی کنن! اه اه

2007-09-08T10:10:00.000+03:30

پس از ساعت ها دویدن در جهت اشتباه، دنیا را مثل یک صفحه ی تلویزیون بزرگ تماشا می کنم. گرچه عرق از تمام وجودم می ریزد و بوی آتش و سرب و اشک و آه همه جا را فرا گرفته، نمی توانم باور کنم جنگ چیزی جز بازی خشن بازیگران سینما باشد.
همه به طرفم شلیک می کنند؛ خودی ها ، دشمن ها، بی طرف ها ... نمیدانم چه چیزی باعث می شود باز بلند شوم و با تمام وجود فرار کنم!

2007-08-20T18:45:00.000+03:30

دیروز که در گوشه ای نشسته اندر احوال جهان تفکر می کردم (و تو گویی همان مراقبت و مکاشفت!) آیه ای به ناگهان بدین مضمون نازل گشت:

«درس بخوانید و کار کنید ولی زیاده روی نکنید. و آنگاه که هنگامه ی تابستان [داشت] به پایان می رسید و بادهای سرد خزان وزیدن گرفت، گرد هم آیید و جشن و سرور به پا کنید. در مجالس بزم خود از بندگان مقرب درگاه هم بهره مند شوید.»

2007-07-20T18:18:00.000+03:30

صدای خودم که بیگانه شده و سمفونی مرگ که به مدت شصت سال نواخته می شود، صحنه ی غریبی است: شمعی در دست، کفن پوشیده، همگام با ریتم نوای تهی کننده ی مرگ پیش می روم به سمت لبه ای که در راه است. و مدام این شمع لعنتی خاموش می شود در راه و مدام له می کنم دست و پای دیگران را از نادانی!!

بد جوری گیر کرده ام در گل و لجن، مرگ به سمتم می آید پیش. لعنت خدا به من! لعنت خدا به خود خدا که از من هم سادیست تراست.

2007-06-22T04:23:00.000+03:30

از وقتی که با خدا قهر کردم هیچیه هیچی بهم نازل نشده! حتی یه فرشته ای جنی چیزی یه پیغام خشک و خالی هم نیاورده!
می دونی فرق «خدا » چیه؟! اینه که اصلاً منت کشی نمی کنه!
البته یه فرق دیگه هم داره: «نکنه!اصلاً برام مهم نیست!»

:( خیلی می ترسم الکلی شم!

ایستگاه مترو جای گرمی است

2007-06-17T11:00:00.000+03:30

این که احساس می کنم هر وقت پامو تو مترو گذاشتم قطار جلوی چشام رفته دو تا معنی می تونه داشته باشه: 1. من آدم خیلی بدشانسی هستم. 2. من آدم خیلی منفی نگری هستم. تو دومی که شکی ندارم ولی مطمئنم که اولی هم به نوبه ی خودش بی تأثیر نیست. دوست داشتم می فهمیدم موضوع از چه قراره!؟ البته هیچ بعید نیست که تفسیر بهتر این باشه که این دو عامل از هم مستقل نیستن!* یعنی از بدشانسیمه که آدم منفی نگری از آب در اومدم و همون منوال از بس منفی نگر شدم خدا زده پس کلم و گفته:«بیا! اینم به بدشانسیه ناب اساسی تا یاد بگیری مثل آدم همه چیزو همون طوری که هست بلکم یه کم بهتر ببینی!»

* هر فحشی بدی الهی که به خودت برگرده!

2007-06-13T20:01:00.000+03:30

این روزها هوا آفتابی است و خیلی سخت می توان دلتنگ شد! یعنی هم دلتنگی هست هم سختی.

_ مشقّت، قشلاق، مشتاق_
حتی قاشق هم همین طور! فکر کنم تابستان را توصیف می کنند.

2007-05-23T22:17:00.000+03:30

دندون لق رو باید کند، مشروط بر این که با یک دندون مصنوعی بهتر جایگزین بشه!

2007-03-27T18:36:00.000+03:30

ما هر چه قدر سعی کردیم با لوس کردن های پیامبرانه خودمان تنی چند به پیروان بیافزاییم نشد که نشد! به همین جهت زین پس روش های کاملاً سنتی از قبیل معجزه و مهر و عطوفت و انذار و ارعاب در پیش خواهیم گرفت.و اما...

آورده اند که چوپانی در بیابان مشغول چراندن گوسپندان خویشتن بود. هنگام چرت عصرگاهی وقتی با گردنی خمیده به چریدن حیوانات می نگریست و iPod شافلش آهنگ This is your Life از The Dust Brothers که از ساندتراک های Fight Club می باشد، آورده بود، به ناگه چهره اش در هم رفت و به مسخرگی زندگی شروع به اندیشیدن کرد. در لحظه ای کاملاً عرفانی ناگهان فرقی میان خود و چارپایانش احساس نکرد.
در این لحظه رو به آسمان کرد و سپس زمین و همه کاینات را به باد ناسزا گرفت که این چه زندگی پوچی است! حتی کار به جایی رسیده بود که به جان زبان بستگان علف خوارش هم غر می زد و از زندگی شکایت می کرد! در همین اثناء صاعقه ای از آسمان به زمین آمد و چوپان غرغرو را تکراند و با خاک یکسان کرد.
سخن کوتاه: دست از غرغر کردن بکشید که بسیار شنیع و اعصاب خورد کن است و اگر جنبه ندارید آهنگ های دیگری مثل لیلا فروهر گوش کنید! خلاصه آنکه هر گاه لب به غرغر و نالیدن از زندگی سگی خود گشودید منتظر هر گونه بلای آسمانی هم باشید! از ما گفتن بود،
باشد که همه رستگار شویم.

2007-03-25T04:37:00.000+03:30

چه فایده ای دارد این پیامبر شدن؟!
من اصلاً این مردمان را دوست ندارم که هدایتشان کنم!
حتی خود خدا هم 1400 سال پیش یک بار ناامید شد، من دیگر چه حرفی برای گفتن دارم؟!
بهتر است همه ی حرف هایم را با همان خود خدا بزنم.

2007-03-05T21:34:00.000+03:30

و اما خدا!
به خاطر می آورم در کتابی یا گوشه ای خواندم که در ایران باستان دوره ای بوده است که قومی در آن اعتقاد داشتند، خدایشان واحد و همان زمان است. این قوم می پنداشتند تنها چیزی که بشر قادر نیست بر آنها فایق آید و همیشه مطیع آن است زمان است و بس! از این روی خدای خود را زمان می دانستند و حالا آنکه با این خدای خود چه کار می کردند، بنده ی حقیر بی اطلاع است.

غرض از نقل این حکایت این بود که خداوندگاری که این تن را همانا مبعوث نموده، خداوندی از همین جنس است. تو گویی اصلاْ خود زمان! و اگر این اندیشه را به خود راه می دهید که ممکن است بر او فائق آیید یا به کلکی خلاصه حالش را بگیرید، سخت کور خوانده اید. [البته این جمله ی آخر از جانب خودم بود چون خداوندگار به غایت مهربان هستند و اصلاْ اهل تهدید و ارعاب نمی باشند.]

سخن کوتاه: انسان های خوبی باشید و دست از خاله زنکی و چرت و پرت گویی پشت سر دیگر بندگان خدا بکشید. اگر احساس علافی و بیکاری به آن حد فشار آورد که نیاز شدید به خاله زنکی حس کردید، به جایش یک پاکت سیگار بکشید و این حرکت شنیع را از فکر خود بیرون کنید. باشد که همه رستگار شویم!

2007-02-16T21:05:00.000+03:30

لازم دیدم در کلماتی چند، در باب مسئله ی پیامبری و مسایل مربوطه کمی روشنگری بنمایم همانا: در اصل بنده نه چوپان نه بیابانگرد و غارنشین و نه high on cocaine بوده ام. بلکه بنده ای به شدت عادی و معمولی سردرگم در میان بقیه ی بندگان ول می گشتم. اما همان طور که هر چیزی دوره ای دارد، بنده این وسط به ظن خود به پیامبری رسیدم. البته در این شیوه ی جدید پیامبری هدف ارشاد و از این حرفا نیست بلکه خوب هدف رستگاریست از هر نوع. بیش از این جایز نمی دانم در این مورد سخن برانم.

باشد که همه رستگار شویم.

2007-02-15T08:32:00.000+03:30

از وقتی پیامبر شدم انگار یه چیزایی در درونم عوض شده، از این روست که در بیرونم هم عوض خواهد شد و زین پس کلاْ یه تحولات اساسی خواهیم داشت. از قبیل سوئیچ کردن از چرت و پرت های مثلاْ دپرس و از دنیا بریده به چرت و پرت های مسخرگی(یا تمسخرآمیز) که دسته ی دوم وبلاگ هاست که این روزها رایج شده و با وجود اینکه فلسفه ی وجودی اش در اصل تکراری نبودن بوده، حالا دیگه بدجوری هم تکراری شده! البته دست کم این مزیت رو دارن که باعث گشادی روح خواننده شده و بعضاً دلشان را خنک می نماید.

الآن بدجوری قصد دارم این دسته گل هایی رو که زرت و زرت از خودشان عکس می گیرن به باد انتقاد بگیرم. (در حسن نیتم شک نکنید هرگز نه بحث حسودی در میان است نه تمسخر و تحقیر) ولی فعلاً چون تحقیقاتم در این جرگه به کمال مورد نظر نایل نگشته مدتی دست نگه می دارم. امیدوارم در این مدت از پیامبری عزل نگردم!

2007-02-01T00:19:00.000+03:30

انگار احساس می کنی قبلاً هم همین جا بوده ای.

نگرانم.

نگران پیرمردها و پیرزن های اطرافم هستم که زندگی خیلی برایشان تکراری شده و شاید همان بهتر که بمیرند.

نمی دانم این بردگی های ساکن, برای فراموشی چه دردی است؟!

می دانم که چه قدر خسته شده اید. بیایید آخر هفته ها محض تنوع هم که شده از دست بدبختی مان فریاد بکشیم!

من هم خسته شده ام. سخت است پیر شدن وپهن شدن روی زمین و وارد شبکه ی فاضلاب شدن از شدت لختی، چرا تمام نمی شود؟!

چرا تمام نمی شود؟!

چرا تموم نمیشه؟

2007-01-22T21:59:00.000+03:30

تکرار ملال انگیز حضور و صدای نفسهایم که حوصله ام را سر می برد، حقیقت تلخ وجود و یا شاید واقع گرایی احمقانه ایست که خودش واقعیت ندارد!

2007-01-10T01:03:00.000+03:30

واعظ احمقی شدم بعد از این همه سال نگاه کردن به دهان هایی که می جنبند و نشنیدن.

شوخی جالبی است این زندگی!

به سلامتی ما و شما و چرت و پرت هایی که گفتن و نگفتنشان به یک اندازه مسخره است.

2007-01-10T00:58:00.000+03:30

رشته هایی هستند که آدمی را به گذشته پیوند می دهند، هر چند نازک، هر چند در هاله ای از توهم و فانتزی. و هر چه از عمر می گذرد، رشته ها بیشتر و بیشتر می شوند و چروک ها عمیق تر و عمیق تر و the consent to be raped بیشتر و بیش تر!

2006-12-11T07:09:00.000+03:30

واقعاً سؤال مهمیه، در واقع جوابش مهمه: که تا چه حد باید سختی های گزنده ی وقایع رو پذیرفت؟! تا چه حد باید هدیه های اتفاقی سرنوشت را قبول کرد؟

مرزبندی میان واقعیت های تحمیلی و غیر تحمیلی، مسخره تر از اراده و انتخاب، حتی مسخره تر از جبرمنفعل کننده ی زیر پوستی.

واقعاً چه فرقی داره که چه کسی منفعل است و چه کسی فاعل؟! وقتی به هر حال همه ی فعل ها احمقانه و بی دلیل به نظر می رسند. وقتی احساس خوشبختی حداکثر چند ثانیه به درازا می کشد و احساس بدبختی اصلاً وجود ندارد چون بدبختی و زندگی معادل شده اند و تازه می فهمی تصوراتت از زندگی افسانه هایی است که باید برای کودکانت شب ها قبل از خواب تعریف کنی!

همین بدبختی یا همین خوشبختی که اسمش زندگی است، همین تاب خوردن های آرام و بی احساس روی صندلی مادربزرگ، همین مقاومت برای پلک نزدن هنگام تماشای غروب، همین اشک هایی که در چشمانت حلقه می زند و وانمود می کنی علتش ریزش ناگهانی نور به چشمانت است، همین ورق های سفیدی که سیاه می شوند، همین احساس پهن و سنگین پیری، همین خوشبختی یا بدبختی که اسمش زندگی است، زندگی است، زندگی!

دوست داشتم هر شب با همه تان خداحافظی می کردم.

2006-12-10T02:49:00.000+03:30

ببين چگونه به من اثبات مي شود هميشه روزهاي غمگين تري در راهند!

2006-11-27T20:58:00.000+03:30

هر چه که بیشتر از کودکی فرار کنی لوس تر و بچه ننه تر می شی. هر چی هم که بیشتر با بچه بودن حال کنی بچه ننه تر و لوس تر می شی.

پی نوشت1: شاید به نظر برسه که منظور اینه که بچه با کودک فرق داره. نه! هیچ فرقی هم نداره. شاید هم فکر کنید که لابد "لوس تر و بچه ننه تر" با "بچه ننه تر و لوس تر" فرق داره. باز هم جواب اینه که "و" در زبان فارسی خاصیت جابجایی داره. به نظر می رسه که حقیقت اینه که هر کاری کنی بچه ننه تر و لوس تر می شی.

پی نوشت پی نوشت 1: درسته که پی نوشت 1 کاملاً عاری از منطق است ولی شما به بزرگی خودتون بپذیرین.

پی نوشت2: پیشاپیش از نظرات موشکافانه ی ادیبان و زبان شناسان و احل منطق بسیار متشکرم.

پی نوشت 3: شاید با خودتون فکر کنید: «این دیگه چه خلیه که فکر می کنه کسی خزعبلاتشو می خونه که حالا بیاد نظر هم بده!» گر چه حق با شماست ولی همین که تا همین جا رو هم خوندین نشون میده بالاخره یکی پیدا می شه که این خزعبلاتو بخونه.

*** کلیه ی خطوط بالا نشان گر این حقیقت است که بنده به علت فرار از کودکی یا حال کردن با بچگی روز به روز لوس تر گشته ام.

2006-11-06T23:14:00.000+03:30

نپرسید از من که چرا این همه غمگینم!

نپرسید که چرا ادامه ی همه ی شادی ها در سایه و غم تمام می شود!

شما هم بیایید و این وزش سهمگین سرما را به درون همه ی حفره هایی که امن می پنداریدشان، بپذیرید! در این ورود ناگهانی سرما که نمی توانم هرگز انکارش کنم، فقط و فقط آغوشم تا ابد گشوده می ماند برای این که در بر بگیرم تمام خاطرات رنگی و خوشبویی را که در هر پلک زدن به خاطرم می آید.

تهوع و لبخندهای گرم!

صداهای خوبی انگار همیشه از بهشت می آید. مسابقه ی آشپزی- «عدسشو بیش تر کن!» - فریاد و هلهله ی تماشاچیان برای تشویق آشپز محبوب من – گشتن همه ی قفسه های سوپر مارکت به دنبال بیسکوییت مورد علاقه ام – خیانت های شیرین و سنگین – غروب خورشید قبل از این که از خواب بلند شوم – پینگ پنگ با بچه های شمال – مگس های عوضی قاهره روی صورت بچه هایم که خوابشان برده – مسافرت های دسته جمعی با بچه های مدرسه که حتی ماندانا کامکار هم هست - «تولدم! تولدم! تولدم مبارک!»

دوست دارم دست تک تک دوست هایم را از دوم دبستان بگیرم و دو تایی دور اتاق بچرخیم و خیلی لَخت و مسخره برقصیم و برقصیم و بمیریم. و زنده بشیم. بچه های مهدکودک یکتا، بچه های احمق و دماغوی مدرسه، فوتبالیست های وحشی و مغرور راهنمایی. گوجه سبز بخریم و ته سرویس بخوریم. برقصم تا صبح با بچه های درس خوان و نگران پیش دانشگاهی، به خصوص با پسرهایی دوست داشتم به من توجه کنند و خیلی دیر توجه کردند، دوست دارم خودِ پنج ساله ام را بغل کنم و تا صبح برقصیم در حالی که چتری های جفتمان به چپ و راست تاب می خورد. دلم تنگ نیست و هست.

یک فنجان قهوه ی داغ لطفاً!

2006-11-01T23:59:00.000+03:30

خنده های کش دار و از سر بی حوصلگی آغاز می شوند. دهانم گشاد و گشادتر می شود. آنقدر گشاد که همه ی حرف های ناگفته ام به لختی بیرون می ریزند.خنده های کش دار که مثل خمیازه های صبحگاهی اشک در چشمانم جمع می کنند، تمامی ندارند. آنقدر اشک که دیگر چیزی جز در هم آمیختگی رنگ ها از دنیای بیرون نمی بینم.

بیایید!
به حرف هایش گوش کنید و اشک از چشمانش پاک کنید!
موهایش را شانه کنید و مدادهایی که در دستانش شکسته بگیرید!
و بروید!

2006-10-19T22:47:00.000+03:30

شادی از چشمان سگ های خسته رفته است. حتی کبوترها هم دیگر از خودکشی های ناموفقشان نمی نالند!

زمانه ی سکوت است.

نشسته ام در گوشه ی اتاق شیشه ای ام و رعشه هایی که گاهی دستانم را از چشمانم جدا می کند. انگار دو دست برای بسته نگه داشتن چشمانم به روی این حماقت بی حاصل کافی نیست.

2006-10-19T22:45:00.000+03:30

فاصله های کوتاهی است که پر نمی شود و نزدیکی های بیشتری که چه دور است!

گم شده ای درست وسط راهی که فکر می کردی تو را به مقصدت می رساند. نه به این خاطر که راه را نمی دانی، دیگر مقصد را نمی خواهی. ادامه خواهی داد و دور خواهی شد، دور!

تمامی ندارد این اشک فشاندن ها برای سعادت به دست نیامده و بدبختی از دست رفته.

2006-10-12T21:57:00.000+03:30

قطارهایی که در جهت اشتباه حرکت می کنند و دست سرد من که هر لحظه شل تر می گیرد دستت را، در هر ضربه ی ناهماهنگ آسمان بر سرم! غصه های زیادی است در دل بیچاره ام. پخش شده ام در خودم و در خاطرات نداشته ام و در زبان های غریبی که انگار همه را می فهمم.

2006-09-28T00:34:00.000+03:30

حتی دوستان قدیمی هم هیچ وقت وجود نداشته اند و آهنگ های شاد هم چیزی جز یک مارش پر سر و صدا برای جنگ های آینده نیستند. حالا آنقدر دورم که می توانم عاشق تک تک آجرهای دود گرفته و بوگندوی خیابان مدرسه مان شوم. حتی آنقدر دورم که می توانم عاشق شاشیدن های بی موقع نوه های قد و نیم قدم روی فرش های نفیس ایرانیم باشم!

غم خاصی وجود ندارد! همه سلام می رسانیم شما هم سلام برسانید به همه ی آنهایی که وقتی می دیدمشان از صد کیلومتری راهم را کج می کردم که خدای نکرده بهشان سلام نکنم. سلام برسانید به خانم حراستی و بگویید که اسمت را گذاشته بودیم پادری شاید تصادفاً متوجه شد که چه اسم برازنده ای برایش انتخاب کرده بودیم. سلام برسانید به کافه های بی نظیر گاندی که با وجود بدمزه بودن همه ی محصولاتشان می شد زیر سقفشان سیگار کشید!(و سلام مخصوص خدمت اسرافیل عزیز)

برگ ها به هر حال قهوه ای می شوند بعد زرد و ممکن است قبل از همه ی این تغییرات بریزند روی زمین حالا شاید تکنولوژی هم یک کارهایی بکند که هیچ وقت نریزند یا همیشه سبز بمانند ولی بالاخره کهنه و بدبخت که می شوند، بالاخره حوصله شان که سر می رود!

2006-09-27T01:10:00.000+03:30

مخوريد فريب آفتاب را در اين روزهاي دروغ در اين مسخرگي ابدي!
در اين جنون هميشگي غرق ميشوم و هرگز نمي خواهم صداي نفستان را بشنوم.
هرگز

2006-09-03T00:39:00.000+03:30

من تابلوی اشتباهی هستم بر سر راه خودم و روز به روز بیشتر گم می شوم در این توّهم سنگین، در این لختی لزج، در این کثافت شوری که از چشمهایم می ریزد.

2006-08-31T15:57:00.000+03:30

آسمان که همه جا آبی است! ولی یه چیزی هست که از یه جا به یه جای دیگه تغییر می کنه، اونم غمگیمیه آهنگاست! تو مهمونیا، تو ماشین وقتی تنهایی،‌ تو هواپیما وقتی داری ۷ و نیم ساعت دور می شی از اتاقت، صبحا وقتی بی خواب می شی و باید خیلی آروم گوششون کنی و به خیلی چیزای مهم و اساسی فکر کنی!

2006-08-05T00:03:00.000+03:30

پناه می برم به خرافات از شر این پوچی تکراری شده!

2006-07-17T00:39:00.000+03:30

سختی های عجیبی است. اصلاً چه بسا خیلی هم دارد خوش می گذرد میان این همه نگرانی ُدوری ُ کلافگی و حسرت. تنها چیزی که نمی تونن ازش بگیرن رؤیاهای شبانشه! چیزی که دیگه برام باقی نمونده امیده!

سخت است. گرم است، آنقدر زیاد که نمی شه زانوهاتو بغل کنی و به گوشه ها پناه ببری. باید با ته مونده ی زوری که برات مونده بلند بشی و دور خودت بچرخی! و فریاد های بی صدا! و اشک هایی که هیچ وقت، هیچ وقت به کسی نشونشون نده!

همیشه حرفای زیادی داشتم واسه گفتن ولی همیشه می ترسیدم از مسخره بودن و عجیب این بود که همیشه هم مسخره بودم. اما دیگه نمی ترسم. چون انگار که دارم میمیرم. چه کسی برای تو شعرهای عاشقانه خواهد گفت، وقتی که مرده باشم؟!

قدم ها کند می شود بعد از این همه دویدن. انگار که دیواری در انتهای راه دیده باشی. اما همچنان می روی تا به دیوار دست بکشی. تا از خیلی نزدیک تحقیر شدن را حس کنی. آدم های خوشحال دور خودشان دیوار کشیده اند و غمگین ها را به سمت خودشان دعوت می کنند. و از صدای بر خوردشان به دیوار شادتر می شوند. و غمگین ها غمگین تر! و ...

گویا بهتر است همان خفه ای که بودم!

2006-06-28T21:46:00.000+03:30

تو همان ژوکری هستی که در تمام اين مدت فکر می کردم ۱۰ دل است!‌ و تا وقتی هنوز کارت ها رو نشده اصرار داری:«من سرباز دلم!‌ من سرباز دلم!» ديگه بسه پسر!‌ گوشه ی کلاهتو ديدم.

2006-06-19T01:18:00.000+03:30

وقتی قلبت ميشکنه، واقعاً يه چيزی که نمی دونم چيه که ممکنه واقعاً قلب باشه، وسط قفسه سينت ميشکنه! و خون می پاشه همه جا و از حلقت ميريزه بيرون و مزه ی دهنت شور ميشه و همه جا به خصوص جای قلب شکسته گرم ميشه و کم کم کَلت هم داغ ميشه و يه هو! يه هو دلت می خواد چشماتو ببندی. چون می فهمی که به هيچ دردی نمی خورن!

2006-06-12T22:27:00.000+03:30

بوی نم کولر و مزه ی گوجه سبز!

پس چرا تعطيل نمی شیم؟!

2006-06-09T23:39:00.000+03:30

همان بهتر که رازهايتان را برای خودتان نگه داريد!
چون برای کسی مهم نيست و يک پاپاسی هم بابتشان نمی دهند!

نه متأسفم و نه غمگين. فقط خودم را زدم به تحير که تکان نخورم!

2006-05-19T23:29:00.000+03:30

دلم دردی که داره با که گويه
گنه خود کرده تاوان از که جويه

دريغا نيست همدردی موافق
که بر بخت بدم خوش خوش بمويه

2006-05-04T16:08:00.000+03:30

تنهام. نه مثل یه دلاور که بالای صخره ها ایستاده و باد می وزه تو موهاش. تنهام مثل یه گربه که تمام تنش جای لگده و لای سطل های آشغال داره گریه می کنه.

2006-05-04T13:58:00.000+03:30

غمگین! مثل خیس شدن شونه ها.

2006-05-03T23:58:00.000+03:30

اشکها می خشکن توی چشمام. لای تک تک مژه ها گیر میکنن. مژه ها به هم می چسبن, از اشک خشکیده. مژه های پلک بالا, مژه های پلک پایین. شاید اونا بهتر می دونن ندیدن این همه تنهایی راحتتره.

2006-04-25T22:16:00.000+03:30

همين طور که نشستم و به صدای ريختن بارون گوش می کنم، می فهمم که چقدر دلم برای روزهای سختی که نداشتيم تنگ شده.

آيا همه عادت دارن که پَرتش کنن به جايی که دستشون نرسه ولی چشمشون ببينه؟ که بشينن و از لای اشک های نريخته با حسرت نگاش کنن؟!

2006-04-10T11:58:00.000+03:30

«مرکز تقارن- مرکز عدم تقارن- کناره های تقارن»

با حرکت مرکز تقارن عدم تعادل خواهیم داشت و با سکون مرکز عدم تقارن, رخوت.

پس روزانه 4 تا 6 بار مرکزعدم تقارن خود را تکان دهيد! اگر با حرکت های شدید مرکز عدم تقارن از کناره های تقارن خارج شد و به بیرون پرت شد, هیچ نگران نباشید چون به علت سکون مرکز تقارن شما کماکان در حال تعادل هستید. فقط چند نقطه را از دست داده اید. ابراز افسردگی و غمگینی شدید به علت از دست دادن مرکز های عدم تقارن چیزی جز جلب توجه و ترحم نیست که منجر به تکان خوردن مرکز تقارن خواهد شد و نتیجه ای جز نابودی شما نخواهد داشت.

کاش آدمی مرکز تقارنش را می شد پرت کند هر کجا که خواست!

2006-04-09T23:15:00.000+03:30

خيلی ساده و باورکردنی!

خيلی ساده و مسخره،‌صحنه ای به اين رمانتيکی می تواند آغاز يک مستند حيات وحش باشد!

من حيوانم و تو حيوانتز.

2006-04-05T01:21:00.000+03:30

من و رفيق-اسکيمو الآن درست ۶ سال و ۵ ماه و سه روزه که کنار هم تو برفا دراز کشيديم و به آسمون زل زديم و هيچ کدوم پا نمی شيم که به راهمون ادامه بديم. ديگه حتی يادمون نمی آد که کدممون بود که اول ليز خورد و کمک می خواست!

2006-04-01T00:21:00.000+03:30

دوستی هايی که با خداحافظی شروع می شوند و هوای ابری که به همان اندازه که می تواند اميدوار کننده باشد غمگين است.

اگه دستمو بگيری مطمئن باش اونقدر محکم می کِشمت که مثل خودم بيفتی تا با هم زار بزنيم. چون حسودم، چون وقتی واسّادی حالمو به هم ميزنی، چون قيافت شبيه آدمای مفتخر ميشه.

قبول کنيد که حق دارم از عصبانيت سرخ شوم وقتی نه آنقدر پيرم که از اين مسخرگی تحمل ناپذير اشکم سرازير شود و نه آنقدر جوان که به چيزی اميد بندم.

2006-03-25T23:02:00.000+03:30

خوشحالا خوشحالتر میشن, ناراحتا ناراحتتر ( این یکیو چرند گفتم ولی من که اصن ناراحتم)

2006-03-25T21:00:00.000+03:30

بس که خلوت شده این شهر گربه ها خوشحال و آرام یورتمه می رن. حتی دیگه نمی خرامن, چون یه چیزی ته دلشون قنچ می زنه. آخر سر هزار سالم شد و نه اسکیمو شدم نه سامورایی! شاید بزرگ که شدم گربه شم, گربهُ یورتمه ای.

2006-03-19T22:17:00.000+03:30

ژاکتتو سرت کن بريم! بريم که اينجا نباشيم، که بی هدف باشيم. به به چه هوای خوبی!

که اصلاً هم بد نيست برگرديم به عقب. چه خوب که يه کمی خَرم! شايد يه زيادی. خلاصه جالب بود و جالبتر هم ميشه.

ای خود شيفته!‌ ای خودشيفته ی عزيزم!! طفلک خودشيفتم! (با خودم بودم)

2006-03-01T23:18:00.000+03:30

جالبه که حتی ثابت شده هيچ احمقی در سراسر خاورميانه به اندازه ی من از خودش عکس نمی گيره! تازگی ها از بس که حرفی برای گفتن ندارم حرف های فوق سری دوستان را فاش می کنم. واقعاً که شرم آوره!‌ ديگه هيچی نگين به من!

2006-02-10T21:12:00.000+03:30

سيگار نمی کشم. اين چه مرثيه ايست؟! اين چه معجزه ايست؟! خفه نمی شوم. گريه نمی کنم. بس که ضعيف شده ام. چه کامل و خوشبختيد در عين حماقت! چه زود می رود اين مستی لعنتی که حتی نمی توانم به بهانه اش کمی اشک بريزم. تنها می رقصم چون مسخره ترينم! تنها می رقصم چون زيباترينم! با شما می رقصم چون احمق ترينم، چون دوستم داشته باشيد.

2006-02-06T16:08:00.000+03:30

هيچ چيز جالب تر از نگاه کردن به سوختن يک تکه کاغذ نيست. سياه می شود و به سرعت می سوزد، سريع اما باور کردنی.

- يعنی اگر دستت را در يقه ام نکنی دوستم نداری؟ اگر لب نداشتم؟

- نه!

- امشب بايد شب غمگينی باشد! مدام صدای ويولن می شنوم.

- اگر نبوسمت و دستم را در يقه ات نکنم ديگر دوستم نداری؟

- نه!

نمی سوزد، يک چوب کبريت وقتی می خواهی که بسوزد. اما کاغذ و حتی پرده ها و حتی موها به سرعت می سوزند. به سرعت سبک می شوند وقتی نبايد بسوزند.

- می دانم. پيرزنی خواهم شد، با موهای سوخته . بس که زير سايه ی يک درخت بی برگ خواهم نشست.

- دوستت دارم.

2006-01-11T00:50:00.000+03:30

من اگر می خندم نه از خوشحالی است، نه از غم و نه بهانه ای برای شکستن سکوت!

من اگر می خندم، چون تو : و ( را با هم زدی!

2005-11-30T22:49:00.000+03:30

تازگی ها هر شلواری که می خرم تنگ است,
حتی جوراب های کشی هم تنگ اند؛ خُلقم که مدام تنگ است.
.
.
.
این روزها مثل هر روزها دلم تنگ است.
چشم هایم هم تنگ است بس که گریه می کنم!

2005-11-30T22:47:00.000+03:30

هِی با هم قرار قبرستون گذاشتیم که با هم بمیریم؛
ولی هر دفعه من اونجا تو تاریکی منتظرت واسادم و نیومدی!
من جرئت تنها مردن ندارم!
ازت متنفرم.

2005-11-30T22:41:00.000+03:30

وقتی مدام سعی می کنن فراموشت کنن,
چون مثل خوره داری مغزشونو می خوری,
چون آسایشو ازشون گرفتی,
.
.
.
... بیا بریم با هم بمیریم!!

2005-09-25T23:12:00.000+03:30

برای موشی که دیگر در کنار ما نیست:

گاهی انسان مجبور می شود, از بین ببرد آن کس را که دوست می دارد. و این چنین بود مرگ تو! وقتی با آن چشمان معصوم و سبیل های زیبایت از میان ما رفتی, طفلکانت نمی دانستند که مادرشان دیگر هرگز باز نمی گردد و به امید لقمه ای نان فیش فیش می کردند. می دانم. می دانم اگر قلب کوچکت هرگز نمی زند, مقصر ما بودیم. خداوند ما را ببخشد که باعث توقف سریعترین قلب های دنیا شدیم! ای کاش موهایت به اندازه ی قلبت پاک بود! ای کاش حامل این همه باکتری و مرض نبودی! و این ای کاش گفتن ها هیچ حاصلی جز بغض گلوی من ندارد.

و آنگاه که جسد بی جانت در فاضلاب های سرد و تاریک می غلطید, روحت روی کاسه توالت اوج می گرفت! چه شد ما را که خفه کردیم, بی گناه ترین خلق را؟! چه تاوانی بدترین از این که نگاه ملتمست هر ثانیه جلوی چشم ماست؟ ای کاش زمان به عقب بر می گشت و موش ها حاکم مطلق زمین می شدند. ای کاش تو مرا در توالت فرنگی خفه می کردی. دریغا! که ما را فرصتی برای جبران اشتباهاتمان نیست.

2005-07-18T22:44:00.000+04:30

نمی دونم گفتن يه «نمی تونم » همه چيزو حل می کنه يا نه!؟

2005-06-18T23:49:00.000+04:30

چشمانی غمگين و انگشتانی با هشت بند!

هر بند انگشت.

هر لحظه از هر چشم.

انگشتانی غمگينتر از چشمانی بی صدا.

البته اگر زاويه ی هر دو بند انگشت را ۱۰۰ درجه و فضا را سه بعدی فرض کنيم، علت غمگينی چشمها معلوم می شود!

2005-05-22T00:57:00.000+04:30

خانم حراست دانشگاه در حالی که نفس نفس زنان به دنبال دختر دانشجو می دود:

ـ وايسا ببينم خانومم! کارتتو ببينم!

دختر دانشجو با چهره در هم و نگران:

- خانوم مگه چی شده؟!

- عزيزم چند وقته آرايشگاه نرفتی؟ ابروهات بر جوری در اومده! حالا کارتتو بده ببينم.از بچه های خودمونی؟

- آره.خانوم چند وقته همش امتحان داريم قول ميدم امروز برم آرايشگاه.

دختر به اکراه کارتش را به خانوم حراست می دهد.

- آخه عزيزم در شأن يه دختر دانشجو نيست که ابروهاش اين قدر نامرتب باشه.ناخن هاتم که لاک نداره! آخه من چی بگم؟! شما برو کارتتو از حراست بگير!

- خانوم !‌ خواهش می کنم کارتمو بدين! من واقعاً وقت نمی کنم!.....

- چه طور وقت می کنی تند و تند پروژه ی اضافی بنويسی؟! به هر حال منم تقصير ندارم اين شغلمه!

- آخه ....

* برخواسته از يک ذهن بدجوری بيمار!

2005-05-09T23:29:00.000+04:30

امشب مثل اينکه موقع وصيت نامه دوم رسيده! حالا که تقريباً مطمئنم ميميرم بايد خيلی چيزا بگم.

اول از همه،مطمئن باشيد که به هيچ وجه خودکشی نکردم و مصرانه دنبال قاتلم بگرديد.

دوم اينکه يه سری معذرت خواهی هست که بايد به جا بيارم:

- از آقايی که تو پمپ بنزين کار می کنه معذرت می خوام! چون بعد از من بايد دنبال يه خُل جديد بگرده که هر دفعه بهش مکمل بنزين بفروشه.

- از همه ی نوه های بالقوه ام معذرت می خوام که بچه های بالقوه ی بی مصرفم به دنياشوم آوردن(البته بالقوه)

- از خدا معذرت می خوام! چون ممکنه وجود داشته باشه و بد نيست قبل از ديدنش يه کم جلب ترحم کرده باشم.

- از همه ی معلم های دينی از اول دبستان تا آخر دانشگاه معذرت می خوام که فرصت نشد به راه راست هدايتشون کنم.

- از همه ی مارمولک هايی که در دوران خردسالی نصف کرديم ، صميمانه و همراه حلقه اشکی در چشم معذرت می خوام.(از هر نيمه جداگانه)

2005-04-29T02:48:00.000+04:30

ـ اين همه آشغالو يه جا ، کی نوشته اين پايين؟!

ـ معلومه که خودت نوشتی! يعنی می خوای بگی نمی دونستی؟!

ـ خوب فقط می خواستم توجهتونو به خودم جلب کنم!

2005-04-29T02:44:00.000+04:30

هم تقصير منه!‌ هم معذرت نمی خوام! هم شاکيم، هم قهرم!
چی ميگی؟

2005-04-29T02:43:00.000+04:30

چه قدر دوست دارم وقتی مثل بچگيات دهنت موقع به بالا نگاه کردن باز می مونه!

2005-04-29T02:25:00.000+04:30

بهشت اونجاست که وقتی بگی حالت بده، نپرسن : «چرا؟؟»

2005-04-19T17:02:00.000+04:30

اين طوری فايده نداره!! انتظار بايد فعال باشه!

2005-04-17T23:25:00.000+04:30

سسســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــيس! يکی به من بگه «خفه شو!» تا حاليش کنم! من نه! فقط من نه! ولی به جز من ،همه! حتی شما! بله شما!

2005-04-17T23:16:00.000+04:30

ای دنيا!‌ ای دنيای گردالی کوچولو!‌ ای دنيای عجيب غريب! ای دنيای گنده ی بی انتها! ای دنيای.... ولی خودمونيم، خيلی خيلی مزخرفی!!!

2005-04-07T01:02:00.000+04:30

مثل اينکه من هم بيست ساله شدم! D:

2005-03-19T14:17:00.000+03:30

ديروز با يه جوجه تيغی آشنا شدم. چه قدر مهربون بود و چه قدر قشنگ حرف می زد! از همه چيز جالبتر کلاهش بود. البته ما بهش ميگيم سبزه ی عيد ولی دوست خوش ذوقم از گوشه ی خيابون يکيشو خريد و گذاشت روی سرش! بايد اعتراف کنم واقعاً بهش می اومد.

ازم پرسيد برای سال نو چه آرزويی دارم! سؤال عجيبی بود و من طبق معمول جواب دادم که نمی دونم و اون واقعاً تعجب کرد. باورش نميشد که کسی آرزويی نداشته باشه. به من گفت:«خيلی سادست!‌ مثلاً‌ آرزوی من اينه که يه تيکه ابر کوچولو هميشه روی سرم باشه، هر از گاهی روی کلاهم بباره که هميشه تر وتازه و خوشگل باشه!‌ آخه می دونی؟! من عاشق اينم که هميشه خوش تیپ باشم.» بعد يه پاشو آورد بالا و کفششو نشونم داد. باورتون نميشه، کفشش کانورس قهوه ای بود!

اين جوجه تيغی خوش تیپ واقعاً ‌منو به خنده انداخت ،‌ طوری که اشک از چشمام راه افتاده بود. و جالب اينجا بود که وقتی من می خنديدم اون هم می خنديد و دندونای با نمکش معلوم ميشد که خنده ی منو صد برابر می کرد.

سالها بود که اين همه نخنديده بودم!!

2005-01-12T23:07:00.000+03:30

چقدر دوست دارم اون روزايی رو که وقتی از خواب بلند ميشم موهام فرفريه! و اون قدر غلت زدم که رفتم رو سقف. يه خميازه ی طولانی می کشم و پرده رو کنار می زنم: «اوه! از آسمون داره پاپ کرن ميباره! اونم با طعم تمشک!»

در تمام روز من يه چيزايی تو آسمون ميبينم که هيچ کس نميبينه! هوا پر ستاره ست ،پر پاپيون ، پر از فرشته کوچولوهايی که مدام چشمک ميزنن، «به به! هوا چقدر بوی سالاد علف ميده!»

تو همچين روز خوبی وقتی ديگه کم کم دارم از ترافيک خسته ميشم، آقا غول مهربون دستشو دراز ميکنه و منو از وسط ماشينا ميبره يه راست همون جا که می خوام!

يه غروب تو يه دشت سرسبز.يه غروبِ نه خيلی قرمز وسط يه دشت سرسبز. و از آسمون داره يه آهنگ خيلی قشنگ پخش ميشه.«خدا! ممکنه يه کم صداشو بلند کنی؟ اين يکيو خيلی دوست دارم!» به به چه باد خوبی.

خورشيد حالا يه ديگ بزرگ شله زرده! به سمتش می دوم.باد تو موهام میپيچه(ديگه فرفری نيستن!). پيش به سوی ديگ شله زرد!!

2004-12-23T08:32:00.000+03:30

اساساً دو نظريه وجود داره:
-يه نظريه ميگه الآن ديگه ديره و بهتره بی خيالش شيم!
-نظريه دوم ميگه هيچ وقت واسه هيچ کاری دير نيست، پس فعلاً بهتره بی خيالش شيم!!

2004-12-11T21:17:00.000+03:30

امروز يه پمادی اشتباهی زدم به دستم عوض اين که خوب بشه، پوست دستم کنده شد! به هيچ کس نمی گم!

2004-12-11T21:16:00.000+03:30

چپ چپ ايست حالا يه چرخش ! راست راست ايست حالا يه چرخش ديگه(از هر طرف که دلتون ميخواد) دو قدم کوچيک با پای راست به جلو و حالا چپ! همين طوری ادامه بده!

2004-12-11T21:15:00.000+03:30

بالاخره يه روزی ميرسه که من تو يکی از کافه های پاريس با خيال راحت بشينم.بدون اين که نگران چيزی باشم.و دستمو به اولين کسی که بهم لبخند بزنه ميدم تا منو حسابی بگردونه و شهرو بهم نشون بده!

2004-12-11T21:13:00.000+03:30

راسته که ميگن کسی که آسون ناراحت ميشه آسون هم خوشحال ميشه؟

2004-11-07T23:29:00.000+03:30

عيبی نداره! اگه همه ی شما شاعرين منم با سايه م ميرقصم.

2004-10-26T21:43:00.000+03:30

چه قدر به دختری که با صدای بلند تو سينما گريه می کرد حسوديم شد!!

و Vive Per Lei يعنی Alive for her !!

و چه قدر خوبه که يه دوجين آهنگ دارم که هر وقت گوششون کنم تمام غم دنيا ميره تو دلم!

و ای کاش بادی بود که تو موهای منم می وزيد!! مثل بادی که تو‌ موهای «آگرين» می وزيد. ‌‌

و به خودم افتخار می کنم که تو خواب پيوند مثل عنکبوت از ديوار بالا می روم!!

2004-10-15T14:22:00.000+03:30

گاهی بايد کلمات رو بی فکر نوشت،گاهی بايد از کندن جوشها دست کشيد،گاهی بايد بعضی شعر ها رو ترجمه کرد:«تو بهتر از آنی که حقيقت داشته باشی!»

می پرم،می غلتم،به عقب پرت می شوم، گردالی می شوم، کوبيده می شوم، نفسم بند می آيد، پس هستم!

گاهی بايد علی رغم اين که کاری نکرده ای خستگی در کنی! «خسته نباشی عزيزم!»

گاهی خوب است مثل بعضی ابله ها مدام از «عزيزم» استفاده کنی عزيزم!

آيا کسی در اين هنگامه ی بی مخی اراجيف مرا می خواند؟

2004-10-09T01:43:00.000+03:30

ديروز ،خداوند مرا از جهنم به اين دنيا پس فرستاد!

چون با وجود کرت کوبين و استنلی کوبريک و گاوس آنجا برای من جهنم نبود! و با وجود من بهشت برای نيکوکاران جهنم بود!

و چون خدا پول کافی نداشت تا برای من يک جهنم انفرادی درست کند ، به همين زمين خودمان باز گردانده شدم تا حسابی عذاب بکشم!

2004-08-13T20:21:00.000+04:30

No More Tears!

اينو رو شامپو بچه نوشته بود!

2004-08-13T02:05:00.000+04:30

هی ميخواد يه چيز بگه هی نميگه!! هی ميخواد بگه نميگه!

2004-08-12T01:39:00.000+04:30

فکر کنم لغت «مازوخيسم» از «خود زخم کنيسم» اومده باشه!! امروز وقتی داشتم جوشامو می کندم و خون راه انداخته بودم به اين نتيجه رسيدم!

2004-08-12T00:33:00.000+04:30

خيلی خوب بابا! اصلاً شما فرق داری!